UA-75844832-1
La version de votre navigateur est obsolète. Nous vous recommandons vivement d'actualiser votre navigateur vers la dernière version.

 This page is dedicated to our Families and Friends who have lost a family member, close relative, or a dear friend. 

 Cette page est consacrée à nos familles qui ont perdu un membre de la famille, un parent, ou un ami cher. 

 

  Pierre-Olivier LUMINEAU 27 ans  

  In Memory / En Souvenir  

 Kaporaal eerste klas Luc Janzen 

 In het Geheugen / In Memory 

Luc Janzen was een van de militairen van de 
Nederlandse Uruzgan­missie die in Afghanistan om het leven kwamen. Zijn moeder schreef een boek over Lucs leven en over de moeilijke jaren na zijn dood.

Hij moest iets vertellen, zei Luc op een avond aan tafel. Moeder Gien wist meteen wat het zou zijn. Ze had al eens tegen vader Theo opgemerkt dat het haar niets zou verbazen als Luc voor de tweede keer op uitzending naar Afghanistan zou gaan. „Ik heb er lang over nagedacht en ik ben eruit”, zei Luc. „Ik wil weer terug, voor de kinderen, die hebben niks.”

De laatste knuffel bij het vertrek op het vliegveld was ook echt de laatste. Zaterdagmiddag 22 mei 2010 belde maatschappelijk werkster Mariëlle van Defensie in het Limburgse dorp Echt bij Theo en Gien Janzen aan met het schokkende bericht dat een bermbom in Uruzgan hun enig kind het leven had gekost. Luc was korporaal der eerste klasse bij de C-compagnie van 42 Bataljon Limburgse Jagers.

„Ik werd misselijk en Theo begon te huilen. We riepen dat het niet waar kon zijn. „Mijn mooie kind”, riep ik steeds. Het was alsof ik verdoofd was. Ik wist niet wat ik moest voelen”, aldus moeder Gien. „In het nieuwsbulletin van 20.00 uur werd officieel bekendgemaakt dat er wederom een Nederlandse militair in Afghanistan gesneuveld was. Toen er een foto van Luc werd getoond stortte ik in.” De realiteit is hard: „Het is werkelijk absurd om je kind zo te zien liggen, dood, morsdood en dat met 25 jaar.”

Monumentje
Voor Gien Janzen-van Gog is die 22e mei „de dag waarop ik zelf ook een beetje stierf.” Zes jaar later heeft ze „een soort van monumentje voor Luc” opgericht: haar boek ”Verzonken licht”. De titel combineert het overlijden van Luc met de betekenis van zijn naam. „Voor de kinderen daar wilde Luc nog een keer terug. Want die hadden immers niks en daar ging hij voor. Maar het was ook de kameraadschap die hem trok, de saamhorigheid [met zijn leger­maten], de vriendschap. Je ziet het nergens anders. Daarom had hij hiervoor gekozen. Hij betaalde de allerhoogste prijs.”

Voor Gien en Theo Janzen is het een hard gelag. „We moesten verder zonder Luc, maar dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde dat hij vrijdags weer thuis zou komen met een grote tas met wasgoed. Dat we samen weer de week door zouden nemen. Dat ik weer kon vragen wat hij wilde eten. Iets wat lekker was en gezond. Ik moest weer kunnen zorgen. Dat was wat ik wilde. Niet dat hij dood was. Kom nou, zeg. We zijn opeens geen gezin meer...”

Met dank aan Reformatorisch Dagblad 

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?